Nieuwjaarsbrief aan de sponsors 2026

Aan alle sponsors van een Hart voor Uganda,

Graag wil ik jullie een GELUKKIG en GEZOND 2026 toewensen!

We zijn wederom een jaartje verder,

we zijn weer wat ouder en wijzer,

sommigen onder ons, zelfs grijzer,

maar vooral, onze verbinding met Uganda blijft bloeien.

Ik heb niet alle kinderen gezien, maar degenen die ik gezien heb, zijn dankbaar voor de steun die ze van ons allen krijgen. De kans die ze krijgen om naar school te mogen. En ook zijn ze allemaal héél blij met hun geschenken dat ze van jullie krijgen. Het is grappig om te zien hoe ze daarop reageren. De meisjes zijn altijd nieuwsgierig, maar ook verlegen. Wij zouden onmiddellijk uitpakken en aandoen, maar dat durven ze daar niet. Maar je kan zien aan hoe ze hun geschenk vasthouden, bijna knuffelen, hoe blij ze zijn.

Het schoolgeld voor de twee lagere scholen, heb ik cash betaald bij mijn laatste bezoek. De twee middelbare scholen moeten we nog overschrijven. Dit zal ik aan Walter vragen, begin februari, dan begint het nieuwe schooljaar. Ik moet de gedetailleerde schoolrekeningen nog krijgen.

We hebben nu nog 9 schoolgaande kinderen; Amanda (P3), Prisca (P5), Helena (P6), Judith A. (P6), Darius (P6), Titus (P6), Olivia (S2), Meryani (S3) en Lovence (S4).

De meisjes in Fort Portal, Scovia en Judith K., bij Father Fabius hebben hun secundair mooi afgewerkt. Aan hen is nu de keuze wat ze verder, maar daar stoppen wij met sponsoren. Father Fabius was altijd de spilfiguur, de meisjes gingen naar zijn school, zodoende was er overzicht wat er gebeurde. Maar hoe het nu verder moet voor hen, is te complex voor mij en wordt ook te duur om te sponsoren. Tijdens mijn laatste reis heb ik me geïnformeerd over verder studeren, en wat mij nu een verstandige en haalbare keuze lijkt voor de meeste kinderen, is studeren tot en met Secundary 4, en dan een beroepskeuze maken, zodat we hen dan naar die bepaalde school zenden waar ze hun beroep leren en ook al in de praktijk omzetten. Dat duurt 2 jaar, met veel meer kans op slagen en op werk vinden.

En dan hebben we nog Judith T., door Ann gesponsord. Zij heeft ervoor gekozen om niet verder te doen aan haar opleiding 'snit en naad'. Ik heb haar spijtig genoeg niet zelf gezien of gesproken. Ik heb enkel het nieuws van de 'tam-tam' en dat is dat ze nu getrouwd is en bij haar schoonfamilie inwoont.

Dus, aan allen die blijven geloven in 'Een Hart voor Uganda' en in onze kinderen, graag de vraag om weer een jaarlijkse storting te doen van 250 euro. Ja, het schoolgeld wordt elk jaar duurder. Het zijn maar de twee jongste bij wie dit bedrag nog volstaat. Dankzij extra giften en hier en daar een georganiseerde benefiet, geraken we er met het schoolgeld. Wie meer wil betalen, het is altijd welkom. En als je wil weten hoeveel exact, dan stuur ik je graag eens de schoolrekening door.

Hadden jullie graag een fiscaal attest ontvangen,

gelieve dan het bedrag te storten op de rekening van vzw Kontinenten :

BE66 7380 3734 7143

met in de mededeling vermelding van ons project,

'een hart voor Uganda' en jullie 'rijksregisternummer'.

Nogmaals, van HARTE DANK jullie wel,

om al deze lieve kinderen een kans te geven,

en ook om te geloven in ‘Een Hart voor Uganda’,

warme dankbare groeten,

Sophie

alsook Lovence, Mereyani, Olivia, Helena, Judith, Titus, Darius, Prisca en Amanda

"De ware reiziger is diegene die een rondreis in zichzelf heeft weten maken"

Reizen naar Uganda, is ook op bezoek gaan bij de familie van Kato in Rwanda. Daarvoor moeten we de grenscontrole passeren en ze doen in Rwanda graag moeilijk. Ze vinden altijd wel iets om over te mugge-ziften, en deze keer is dat mijn camera. De jonge vrouw die alle bagage moet controleren, denkt dat ik een drone mee heb. Ze roept haar overste, ook een jonge man, die begint moeilijk te doen over 'waarom ik een camera mee heb'. Je moet domme vragen beantwoorden, en best zelf geen vragen stellen. Toch vraag ik me in stilte af 'wat verwacht die man nu van me'. Na 20 minuten ambetant doen, mag ik eindelijk door gaan naar de paspoort-controle ... met mijn camera.

Het verjaardagsfeestje verloopt in alle rust. De kinderen moeten nog ontdooien. De meest actieven is Zeno. Hij is zo grappig om bezig te zien. Hij begint zich op zijn gemak te voelen in mijn omgeving. 

De kinderen spelen graag weer een spelletje UNO. Voor Amanda is dit nieuw, maar ze heeft het spel snel door en wil graag meespelen. Titus komt mij stilletjes in mijn oor fluisteren; "it's my birthday today ". "Yes, I know Titusi". Kato zegt dat ze hier geen verjaardagen vieren, maar hier is er duidelijk iemand wel heel blij mee. Titus ziet er heel tevreden uit. Ik denk dat hij mij ook begint te kennen. Sara zou zeggen, 'je verwent hem te veel'. 

Groot zijn de jongens nog altijd niet. Je ziet dat de meisjes, allemaal 13 jaar, hen nu voorbij steken. Maar hun gedrag, jaja dat veranderd wel. Vooral Titus probeert stoer te doen. Darius is wat zelfzekerder en spraakzamer. De meisjes allemaal even verlegen. Zelfs Helena. Maar dit komt door alle veranderingen. Het speelse pientere meisje is een jonge vrouw geworden, en dat maakt haar zichtbaar onzekerder. 

Arthur kwam langs om over de kinderen en hun toekomst te praten. Wij, Europeans, hebben de idee om zo lang mogelijk te studeren. Maar hier is dat niet altijd de beste oplossing. Om verschillende redenen; na bijvoorbeeld S4 hebben ze 3 maand vakantie, wij zouden een vakantiejob doen, hier niet, wat de mogelijkheid creëert om, ook gezien hun leeftijd, een vriendje op te doen, met alle gevolgen van dien. Wat hij ook zegt, is als ze verder studeren, telkens met vakanties er tussen, ze soms hieraan gewoon worden, en dat dit niet altijd meer zinvol is. Beter is om na Secondary 4 te evalueren 'wat ze willen en wat ze kunnen', en ze dan een meer gerichte opleiding laten volgen. Blijkbaar kan je na S4 al naar de 'verpleging' gaan. Lijkt mij inderdaad al geschikt voor Mereyani. En misschien ook voor Lovence.

Vandaag (dinsdag 18/11), zijn we begonnen aan onze roadtrip. Nkuringo-Muko-Kabsle-Ntungamo-Ibanda-Kamwenge-Fort Portal. Met een lunchpauze bij Dorreen, een rit vsn 7uren. We slapen in St Joseph Guesthouse. Kato heeft geboekt en het zijn nog altijd dezelfde kamers. Voor ons is dit voldoende. Alhoewel ik had gedacht om vandaag mijn haar nog eens te wassen, het is een week geleden, zal dit nog even moeten wachten. Toch grappig hoe een mens kan veranderen. Vroeger zou ik geprutteld hebben. Nu ben ik content. Het was een lange rit vandaag, met een variërend landschap. Het weer was goed. Enkel op het laatst hadden we nabij Nkuruba een heel slipperig stuk. We zijn een stukje omgereden om vanilla en cacao-bonen te kopen. Kato heeft dit goed geregeld, van elks 1 kg, voor 200.000 UgSh. Ik ga thuis vele mensen gelukkig maken. Wat niet zo gelukkig was vandaag is dat we een geit doodgereden hebben. We denken een jong bokje want het was aan het bokken met een grote bok, en sprong recht voor de auto. Dat was goed verschieten.

We rijden naar Kidepo Valley vandaag, vanuit Gulu, via Kitgum. Eerst hebben we nog bananen en mandarijnen van een vrouw gekocht die haar linkse onderarm kwijt is. Dit gebeurde in de jaren van Koni. Meer wil ze niet vertellen. Ze draait haar hoofd weg waarmee ze zegt, dit heb ik al lang achter mij gelaten. Wij blijven hangen aan zo'n gebeurtenissen. De mensen hier niet. Zelfs Kato merkt op dat de mensen in Gulu heel vriendelijke en beleefd zijn, ondanks al de ellende die ze meegemaakt hebben in die tijd. Ook is de stad en de omgeving proper. En, ze zijn ook modern, hier zie je vrouwen rijden met de fiets en zelfs met de brommer.

Hier in Kidepo, prachtige natuur, geen vervuiling, 's nachts een heldere sterrenhemel, en wat doet iedereen, maar dan ook echt iedereen ... elke vrije minuut dat ze hebben, zitten ze op hun telefoon. Al de verhalen die hier vroeger verteld werden aan het vuur, hun eigen geschiedenis en cultuur, doorgegeven van generatie op generatie, zal verloren gaan. Deze generatie van twintigers en dertigers verteld niets meer, ze zitten zich te vergapen aan stomme, betekenisloze filmpjes op hun telefoon.

Licht om te studeren

Ik weet niet exact hoe lang we onze kinderen al sponsoren, maar wat ik wel weet, is dat ze het goed doen. Momenteel zijn er 3 meisjes uit Nkuringo die nu in de middelbare school zitten. Daar er geen goeie middelbare scholen in hun buurt zijn, zitten ze alle drie op internaat. Dit is in hun voordeel, want ze kunnen daar beter studeren.

In Uganda blijven de meisjes het hele trimester in school. Ze gaan in de weekends niet naar huis. Dit omwille van de afstand en de transport-kost, maar ook omdat ze in het weekend in school beter studeren. 3 keer in het jaar, met de vakanties, gaan ze naar huis. 

Helaas kunnen sommigen thuis niets doen voor school, want ... ze hebben geen licht. Jullie denken misschien, ze kunnen toch buiten zitten en van het zonlicht gebruik maken. Dat zou je kunnen, helaas lopen er teveel kinderen rond die dit moeilijk maken. Dus, hebben we beslist om 2 families van licht te voorzien. En dit zal met een zonepaneel worden. Kato heeft al informatie opgevraagd. En voor 250 € kunnen we een zonnepaneel, met batterij, bedrading en 3 lampen kopen. Dus, ook op deze reis heb ik weer een missie. 

vervolg ...

Zondag 16 november, de mama van Meryani en de mama van Olivia, nemen elk een volledige kit in ontvangst.  Het is Kato gelukt om voor elk gezin een zonnepaneel te kopen, met batterij, bedrading en 6 lampen, met ons voorziene budget.

Ze vragen allebei om bij mijn volgende bezoek aan Uganda/Nkuringo zeker eens langs te komen.  Zal ik zeker doen.

Geschenkenbeurs Steiner Brugge

 Ook dit jaar staan we weer met de 'craft' van onze vrouwen op de geschenkenbeurs in Brugge, Assebroek.   

Wat verkopen we?

* mandjes, onderleggers en schalen geweven met gras, door de vrouwen in Nkuringo

* diertjes en kroontjeswippers, gemaakt uit van lokaal eucalyptushout, door de jongeren in Nkuringo

* draagtassen, schorten, servietten en lopers, van stoffen meegebracht van de lokale markt in Kassesse (Uganda), gemaakt door onze Leen Rukundo

De opbrengst hiervan gaat volledig ten voordele van onze kinderen en hun families.

Naaimachines voor St.Theresa Girls Secondary School

Onze Meryani gaat naar een nieuwe school, St.Theresa Girls Secondary Rushoroza in Kabale. En ik ga daar voor de eerste keer op bezoek. Het is een katholieke meisjesschool, en in Uganda zijn het nogal vaak zusters die daar voor alles zorgen. Zelfs Father Fabius zei mij ooit; "if I can find some sisters to take of my school, then everything will be okay" . 

Voor Mereyani was mijn bezoek een leuke verrassing. Maar ook voor zuster directrice, ook Sophie genaamd. Het is alsof 'dezelfde naam hebben' alle barrières weg veegt. Ze neemt mij mee naar het naai-les-lokaal, waar te weinig naaimachines staan voor het grote aantal meisjes die hier naar school komen. En ik krijg natuurlijk  de vraag of ik de school kan helpen met extra machines. Ik antwoord eerlijk; "i don't know, let me think about it", want ik krijg deze vraag op mijn reizen in Uganda dikwijls. 

Toch heb ik hier snel een goed gevoel bij. Ik ken al de prijs van een naaimachine hier in Uganda. We hebben er al 2 aangekocht voor onze meisjes in 'Snit en naad', Gloria en Priscilla. Ongeveer 150€ per machine. En, ik weet ook dat onze Roos Mbabazi altijd bereid is om mee te helpen geld te verzamelen voor een goed doel zoals dit. Dus vraag ik aan Sister Sophie om mij een prijs-offerte te bezorgen voor 10 naaimachines. 

En ja, vier maand later ... Roos en ik zijn er in geslaagd om 1500€ te verzamelen, voor 10 extra naaimachines.

Heel snel krijg ik van Sister Sophie een bewijs van aankoop, foto's van een klas met naaimachines en zelfs een 'certificate of appreciation'. 

Nieuwjaarsbrief aan de sponsors 2025

Aan alle sponsors van een Hart voor Uganda,

Graag wil ik jullie een GELUKKIG en GEZOND 2025 toewensen!

Ik wenste dat jullie de blije gezichten van de kinderen konden zien nu, blij van dankbaarheid dat er een ‘muzungu’ (=blanke) in hun leven is.  Jullie denken waarschijnlijk, ‘geld is overgeschreven’ en daarmee is de kous af.  Neen, helemaal niet.  Door jullie overschrijving is jullie leven verweven met het leven van deze kinderen.  Ze bewandelen door jullie een andere levensweg.  Is deze beter?  Laten we hopen van wel.  Maar als ik de kinderen hun blijdschap en vreugde nu weer zag, dan zeg ik volmondig JA.  ‘Beter’ heeft natuurlijk veel betekenissen, maar de kinderen zijn blij dat ze naar school mogen, dat ze een opleiding mogen volgen.  En de ouders zijn ons dankbaar voor de kans die we hun kind geven. 

Als ik de kinderen zie, besef ik des te meer hoe snel de jaren vooruit gaan, hoe groot de kinderen worden, hoe sommigen geen kind meer zijn maar jonge vrouwen.  Eind januari gaat ook Olivia naar de Secondary School.  Dan hebben we Scovia en Judith in het 6^de Secondary (Fort Portal), Lovence in het 3^de Secondary (Kihiihi), Mereyani in het 2^de Secondary (Kabale) en Olivia in het 1st Secondary (Kabale).

Dan hebben we Judith Akampurira die een opleiding ‘snit en naad’ volgt bij Gloria in Nkuringo.  Ook een jonge dame geworden. 

En dan hebben we nog de jeugd; Titus en Darias, Helena en Judith Tukahirwa, alle 4 gaan ze naar het 5^de Primary (Nkuringo).  Prisca’tje gaat naar het 4^de Primary (Nkuringo).  En de kadet nu van de groep, Amanda’tje gaat naar het 2^de Primary (Rubuguri).

Dus, dat zijn 5 scholen.  Ik heb nog niets ontvangen van de scholen, maar dat zal niet zolang meer duren.  Vandaar mijn vraag naar jullie toe, ‘blijven jullie sponsoren’.  Zo ja, mag ik jullie dan vragen om 250€ over te schrijven.  Jullie weten dat het geld goed terecht komt.

Ik herinner me nog als gisteren de dag dat we begonnen met de vzw Een Hart voor Uganda, december 2018.  Nu, 6 jaar later, zijn we er nog altijd, en laten we het niet los.  Of misschien moet ik ook zeggen, zij (de kinderen) laten ons niet los.  Ik hoop, ik wens dat we hier nog vele jaren aan mogen toevoegen.

Hadden jullie graag een fiscaal attest ontvangen,

gelieve dan het bedrag te storten op de rekening van vzw Kontinenten :

BE66 7380 3734 7143

met in de mededeling vermelding van ons project,

'een hart voor Uganda'  en jullie 'rijksregisternummer'.

 

Nogmaals, van HARTE DANK jullie wel,

om al deze lieve kinderen een kans te geven,

en ook om te geloven in ‘Een Hart voor Uganda’,

warme dankbare groeten,

Sophie

alsook  Scovia,  Judith K.,  Lovence,  Mereyani,  Olivia,  Judith Tukahirwa,  Helena, Judith Akampurira,  Titus,  Darius, Prisca en Amanda

Het doek valt

Met spijt in het hart, stopt de 'School of Mercy' in Nkuringo.  Na 7 goeie jaren, bleek dit de beste oplossing te zijn.  Wij (Een Hart voor Uganda) moesten elk jaar toch redelijk wat centjes bij elkaar rapen om de leraressen, de huur en alle onkosten te betalen.  Van lerares Unith hoorde ik al lange tijd dat er geen grote opkomst van de vrouwen meer was.  Tijdens mijn bezoek vorig jaar in 2023, heb ik dan ook open en eerlijk aan de leraressen en de vrouwen gezegd, 'als er geen interesse meer is in onderwijs, als er geen grote opkomst is, dat we zullen stoppen'.  Hierna zagen we geen verandering, en hebben we dan ook beslist om te stoppen.

Ondertussen zien we dat de kinderen van de vrouwen van onze school die we sponsoren het GOED doen.  Enkelen onder hen gaan ondertussen al naar de Secundary School, en zodoende hebben we ook meer schoolgeld nodig.  De steun dat we tot nu toe ontvingen via benefiets en vrije bijdrages, zullen dan ook vanaf nu volledig naar deze jongen kinderen gaan.  Het zal en blijft goed besteed worden.

Nog iets dat ik wil toevoegen in verband met de School of Mercy :

Some local people in the Nkuringo - community are using this project to beg money from tourists.  The tell the tourist that it's their project, that they are teaching this women, meanwhile everything is supported by A Heart for Uganda.  Yes, they are deceiving those tourists and using this money for themselves.  This is also one of the reasons that we, the organisation A Heart for Uganda, stops with the School of Mercy in Nkuringo.

Maybe some day, it will be time that we give other women in an other community this chance.