"De ware reiziger is diegene die een rondreis in zichzelf heeft weten maken"

Reizen naar Uganda, is ook op bezoek gaan bij de familie van Kato in Rwanda. Daarvoor moeten we de grenscontrole passeren en ze doen in Rwanda graag moeilijk. Ze vinden altijd wel iets om over te mugge-ziften, en deze keer is dat mijn camera. De jonge vrouw die alle bagage moet controleren, denkt dat ik een drone mee heb. Ze roept haar overste, ook een jonge man, die begint moeilijk te doen over 'waarom ik een camera mee heb'. Je moet domme vragen beantwoorden, en best zelf geen vragen stellen. Toch vraag ik me in stilte af 'wat verwacht die man nu van me'. Na 20 minuten ambetant doen, mag ik eindelijk door gaan naar de paspoort-controle ... met mijn camera.

Het verjaardagsfeestje verloopt in alle rust. De kinderen moeten nog ontdooien. De meest actieven is Zeno. Hij is zo grappig om bezig te zien. Hij begint zich op zijn gemak te voelen in mijn omgeving. 

De kinderen spelen graag weer een spelletje UNO. Voor Amanda is dit nieuw, maar ze heeft het spel snel door en wil graag meespelen. Titus komt mij stilletjes in mijn oor fluisteren; "it's my birthday today ". "Yes, I know Titusi". Kato zegt dat ze hier geen verjaardagen vieren, maar hier is er duidelijk iemand wel heel blij mee. Titus ziet er heel tevreden uit. Ik denk dat hij mij ook begint te kennen. Sara zou zeggen, 'je verwent hem te veel'. 

Groot zijn de jongens nog altijd niet. Je ziet dat de meisjes, allemaal 13 jaar, hen nu voorbij steken. Maar hun gedrag, jaja dat veranderd wel. Vooral Titus probeert stoer te doen. Darius is wat zelfzekerder en spraakzamer. De meisjes allemaal even verlegen. Zelfs Helena. Maar dit komt door alle veranderingen. Het speelse pientere meisje is een jonge vrouw geworden, en dat maakt haar zichtbaar onzekerder. 

Arthur kwam langs om over de kinderen en hun toekomst te praten. Wij, Europeans, hebben de idee om zo lang mogelijk te studeren. Maar hier is dat niet altijd de beste oplossing. Om verschillende redenen; na bijvoorbeeld S4 hebben ze 3 maand vakantie, wij zouden een vakantiejob doen, hier niet, wat de mogelijkheid creëert om, ook gezien hun leeftijd, een vriendje op te doen, met alle gevolgen van dien. Wat hij ook zegt, is als ze verder studeren, telkens met vakanties er tussen, ze soms hieraan gewoon worden, en dat dit niet altijd meer zinvol is. Beter is om na Secondary 4 te evalueren 'wat ze willen en wat ze kunnen', en ze dan een meer gerichte opleiding laten volgen. Blijkbaar kan je na S4 al naar de 'verpleging' gaan. Lijkt mij inderdaad al geschikt voor Mereyani. En misschien ook voor Lovence.

Vandaag (dinsdag 18/11), zijn we begonnen aan onze roadtrip. Nkuringo-Muko-Kabsle-Ntungamo-Ibanda-Kamwenge-Fort Portal. Met een lunchpauze bij Dorreen, een rit vsn 7uren. We slapen in St Joseph Guesthouse. Kato heeft geboekt en het zijn nog altijd dezelfde kamers. Voor ons is dit voldoende. Alhoewel ik had gedacht om vandaag mijn haar nog eens te wassen, het is een week geleden, zal dit nog even moeten wachten. Toch grappig hoe een mens kan veranderen. Vroeger zou ik geprutteld hebben. Nu ben ik content. Het was een lange rit vandaag, met een variërend landschap. Het weer was goed. Enkel op het laatst hadden we nabij Nkuruba een heel slipperig stuk. We zijn een stukje omgereden om vanilla en cacao-bonen te kopen. Kato heeft dit goed geregeld, van elks 1 kg, voor 200.000 UgSh. Ik ga thuis vele mensen gelukkig maken. Wat niet zo gelukkig was vandaag is dat we een geit doodgereden hebben. We denken een jong bokje want het was aan het bokken met een grote bok, en sprong recht voor de auto. Dat was goed verschieten.

We rijden naar Kidepo Valley vandaag, vanuit Gulu, via Kitgum. Eerst hebben we nog bananen en mandarijnen van een vrouw gekocht die haar linkse onderarm kwijt is. Dit gebeurde in de jaren van Koni. Meer wil ze niet vertellen. Ze draait haar hoofd weg waarmee ze zegt, dit heb ik al lang achter mij gelaten. Wij blijven hangen aan zo'n gebeurtenissen. De mensen hier niet. Zelfs Kato merkt op dat de mensen in Gulu heel vriendelijke en beleefd zijn, ondanks al de ellende die ze meegemaakt hebben in die tijd. Ook is de stad en de omgeving proper. En, ze zijn ook modern, hier zie je vrouwen rijden met de fiets en zelfs met de brommer.

Hier in Kidepo, prachtige natuur, geen vervuiling, 's nachts een heldere sterrenhemel, en wat doet iedereen, maar dan ook echt iedereen ... elke vrije minuut dat ze hebben, zitten ze op hun telefoon. Al de verhalen die hier vroeger verteld werden aan het vuur, hun eigen geschiedenis en cultuur, doorgegeven van generatie op generatie, zal verloren gaan. Deze generatie van twintigers en dertigers verteld niets meer, ze zitten zich te vergapen aan stomme, betekenisloze filmpjes op hun telefoon.