Nieuwjaarsbrief aan de sponsors 2026

Aan alle sponsors van een Hart voor Uganda,

Graag wil ik jullie een GELUKKIG en GEZOND 2026 toewensen!

We zijn wederom een jaartje verder,

we zijn weer wat ouder en wijzer,

sommigen onder ons, zelfs grijzer,

maar vooral, onze verbinding met Uganda blijft bloeien.

Ik heb niet alle kinderen gezien, maar degenen die ik gezien heb, zijn dankbaar voor de steun die ze van ons allen krijgen. De kans die ze krijgen om naar school te mogen. En ook zijn ze allemaal héél blij met hun geschenken dat ze van jullie krijgen. Het is grappig om te zien hoe ze daarop reageren. De meisjes zijn altijd nieuwsgierig, maar ook verlegen. Wij zouden onmiddellijk uitpakken en aandoen, maar dat durven ze daar niet. Maar je kan zien aan hoe ze hun geschenk vasthouden, bijna knuffelen, hoe blij ze zijn.

Het schoolgeld voor de twee lagere scholen, heb ik cash betaald bij mijn laatste bezoek. De twee middelbare scholen moeten we nog overschrijven. Dit zal ik aan Walter vragen, begin februari, dan begint het nieuwe schooljaar. Ik moet de gedetailleerde schoolrekeningen nog krijgen.

We hebben nu nog 9 schoolgaande kinderen; Amanda (P3), Prisca (P5), Helena (P6), Judith A. (P6), Darius (P6), Titus (P6), Olivia (S2), Meryani (S3) en Lovence (S4).

De meisjes in Fort Portal, Scovia en Judith K., bij Father Fabius hebben hun secundair mooi afgewerkt. Aan hen is nu de keuze wat ze verder, maar daar stoppen wij met sponsoren. Father Fabius was altijd de spilfiguur, de meisjes gingen naar zijn school, zodoende was er overzicht wat er gebeurde. Maar hoe het nu verder moet voor hen, is te complex voor mij en wordt ook te duur om te sponsoren. Tijdens mijn laatste reis heb ik me geïnformeerd over verder studeren, en wat mij nu een verstandige en haalbare keuze lijkt voor de meeste kinderen, is studeren tot en met Secundary 4, en dan een beroepskeuze maken, zodat we hen dan naar die bepaalde school zenden waar ze hun beroep leren en ook al in de praktijk omzetten. Dat duurt 2 jaar, met veel meer kans op slagen en op werk vinden.

En dan hebben we nog Judith T., door Ann gesponsord. Zij heeft ervoor gekozen om niet verder te doen aan haar opleiding 'snit en naad'. Ik heb haar spijtig genoeg niet zelf gezien of gesproken. Ik heb enkel het nieuws van de 'tam-tam' en dat is dat ze nu getrouwd is en bij haar schoonfamilie inwoont.

Dus, aan allen die blijven geloven in 'Een Hart voor Uganda' en in onze kinderen, graag de vraag om weer een jaarlijkse storting te doen van 250 euro. Ja, het schoolgeld wordt elk jaar duurder. Het zijn maar de twee jongste bij wie dit bedrag nog volstaat. Dankzij extra giften en hier en daar een georganiseerde benefiet, geraken we er met het schoolgeld. Wie meer wil betalen, het is altijd welkom. En als je wil weten hoeveel exact, dan stuur ik je graag eens de schoolrekening door.

Hadden jullie graag een fiscaal attest ontvangen,

gelieve dan het bedrag te storten op de rekening van vzw Kontinenten :

BE66 7380 3734 7143

met in de mededeling vermelding van ons project,

'een hart voor Uganda' en jullie 'rijksregisternummer'.

Nogmaals, van HARTE DANK jullie wel,

om al deze lieve kinderen een kans te geven,

en ook om te geloven in ‘Een Hart voor Uganda’,

warme dankbare groeten,

Sophie

alsook Lovence, Mereyani, Olivia, Helena, Judith, Titus, Darius, Prisca en Amanda

"De ware reiziger is diegene die een rondreis in zichzelf heeft weten maken"

Reizen naar Uganda, is ook op bezoek gaan bij de familie van Kato in Rwanda. Daarvoor moeten we de grenscontrole passeren en ze doen in Rwanda graag moeilijk. Ze vinden altijd wel iets om over te mugge-ziften, en deze keer is dat mijn camera. De jonge vrouw die alle bagage moet controleren, denkt dat ik een drone mee heb. Ze roept haar overste, ook een jonge man, die begint moeilijk te doen over 'waarom ik een camera mee heb'. Je moet domme vragen beantwoorden, en best zelf geen vragen stellen. Toch vraag ik me in stilte af 'wat verwacht die man nu van me'. Na 20 minuten ambetant doen, mag ik eindelijk door gaan naar de paspoort-controle ... met mijn camera.

Het verjaardagsfeestje verloopt in alle rust. De kinderen moeten nog ontdooien. De meest actieven is Zeno. Hij is zo grappig om bezig te zien. Hij begint zich op zijn gemak te voelen in mijn omgeving. 

De kinderen spelen graag weer een spelletje UNO. Voor Amanda is dit nieuw, maar ze heeft het spel snel door en wil graag meespelen. Titus komt mij stilletjes in mijn oor fluisteren; "it's my birthday today ". "Yes, I know Titusi". Kato zegt dat ze hier geen verjaardagen vieren, maar hier is er duidelijk iemand wel heel blij mee. Titus ziet er heel tevreden uit. Ik denk dat hij mij ook begint te kennen. Sara zou zeggen, 'je verwent hem te veel'. 

Groot zijn de jongens nog altijd niet. Je ziet dat de meisjes, allemaal 13 jaar, hen nu voorbij steken. Maar hun gedrag, jaja dat veranderd wel. Vooral Titus probeert stoer te doen. Darius is wat zelfzekerder en spraakzamer. De meisjes allemaal even verlegen. Zelfs Helena. Maar dit komt door alle veranderingen. Het speelse pientere meisje is een jonge vrouw geworden, en dat maakt haar zichtbaar onzekerder. 

Arthur kwam langs om over de kinderen en hun toekomst te praten. Wij, Europeans, hebben de idee om zo lang mogelijk te studeren. Maar hier is dat niet altijd de beste oplossing. Om verschillende redenen; na bijvoorbeeld S4 hebben ze 3 maand vakantie, wij zouden een vakantiejob doen, hier niet, wat de mogelijkheid creëert om, ook gezien hun leeftijd, een vriendje op te doen, met alle gevolgen van dien. Wat hij ook zegt, is als ze verder studeren, telkens met vakanties er tussen, ze soms hieraan gewoon worden, en dat dit niet altijd meer zinvol is. Beter is om na Secondary 4 te evalueren 'wat ze willen en wat ze kunnen', en ze dan een meer gerichte opleiding laten volgen. Blijkbaar kan je na S4 al naar de 'verpleging' gaan. Lijkt mij inderdaad al geschikt voor Mereyani. En misschien ook voor Lovence.

Vandaag (dinsdag 18/11), zijn we begonnen aan onze roadtrip. Nkuringo-Muko-Kabsle-Ntungamo-Ibanda-Kamwenge-Fort Portal. Met een lunchpauze bij Dorreen, een rit vsn 7uren. We slapen in St Joseph Guesthouse. Kato heeft geboekt en het zijn nog altijd dezelfde kamers. Voor ons is dit voldoende. Alhoewel ik had gedacht om vandaag mijn haar nog eens te wassen, het is een week geleden, zal dit nog even moeten wachten. Toch grappig hoe een mens kan veranderen. Vroeger zou ik geprutteld hebben. Nu ben ik content. Het was een lange rit vandaag, met een variërend landschap. Het weer was goed. Enkel op het laatst hadden we nabij Nkuruba een heel slipperig stuk. We zijn een stukje omgereden om vanilla en cacao-bonen te kopen. Kato heeft dit goed geregeld, van elks 1 kg, voor 200.000 UgSh. Ik ga thuis vele mensen gelukkig maken. Wat niet zo gelukkig was vandaag is dat we een geit doodgereden hebben. We denken een jong bokje want het was aan het bokken met een grote bok, en sprong recht voor de auto. Dat was goed verschieten.

We rijden naar Kidepo Valley vandaag, vanuit Gulu, via Kitgum. Eerst hebben we nog bananen en mandarijnen van een vrouw gekocht die haar linkse onderarm kwijt is. Dit gebeurde in de jaren van Koni. Meer wil ze niet vertellen. Ze draait haar hoofd weg waarmee ze zegt, dit heb ik al lang achter mij gelaten. Wij blijven hangen aan zo'n gebeurtenissen. De mensen hier niet. Zelfs Kato merkt op dat de mensen in Gulu heel vriendelijke en beleefd zijn, ondanks al de ellende die ze meegemaakt hebben in die tijd. Ook is de stad en de omgeving proper. En, ze zijn ook modern, hier zie je vrouwen rijden met de fiets en zelfs met de brommer.

Hier in Kidepo, prachtige natuur, geen vervuiling, 's nachts een heldere sterrenhemel, en wat doet iedereen, maar dan ook echt iedereen ... elke vrije minuut dat ze hebben, zitten ze op hun telefoon. Al de verhalen die hier vroeger verteld werden aan het vuur, hun eigen geschiedenis en cultuur, doorgegeven van generatie op generatie, zal verloren gaan. Deze generatie van twintigers en dertigers verteld niets meer, ze zitten zich te vergapen aan stomme, betekenisloze filmpjes op hun telefoon.