Naar de mis geweest in Rutoma

Vandaag zijn ook wij hier naar de kerk geweest. Alhoewel dit er hier toch iets anders aan toegaat dan bij ons. We zijn naar Rutoma geweest, een heel afgelegen dorpje, waar nooit een voertuig komt, en zeker geen blanke toerist. Ik was dus weer eens een bezienswaardigheid. En met m'n grijze haren nog meer, de oudere dames noemden mij "mama". Tja!
Eerst een half uur met de auto en dan nog een uur stappen. Goede opwarming. En dan ongeveer 3 uur in de kerk. Gelukkig moet je niet heel de tijd stil zitten, want er wordt gedanst!

De reden dat de mis zolang duurde, was ook omdat na de viering, er nog een soort bazar was. De dorpelingen hadden enkele rietsuikerstengels en mango's aan de kerkgemeenschap gegeven, en deze werden per opbod verkocht.

Onze Matchati mocht de veilingmeester zijn, en ze deed dit zeer goed.
Evarist en ik hebben elk een rietsuikerstengel gekocht. Zoals je kan zien, 't zijn grote stengels.

Ook Kato probeerde de mensen te overhalen om de rietsuikerstengels te kopen. Hij had zo'n succes, dat de laatste stengel in twee moest verdeeld worden.

Daarna werden we door de pastoor en zijn medewerkers uitgenodigd voor de lunch.

Top of the World

Als je in Uganda reist, kom je af en toe wel eens een 'Top of the World' tegen. Volgens de dorpelingen hun hoogste gelegen plaats, dus de hoogst gelegen plaats in de wereld.  In Nkuringo wordt deze Top of the World vooral gebruikt om te spelen en te voetballen.  Je moet enkel tussen de koeienvlaaien doorlopen, want de koeien komen daar het gras kort eten.
Vandaag zijn we met enkele kinderen van het dorp daar gaan spelen.  Ze hadden een bal mee, dus eerst hebben ze gevoetbald. Maar op een bepaald moment zijn ze beginnen gymnastiek te doen, en ze zijn hier ongelooflijk goed en creatief in.  Het was een plezier om ze bezig te zien, groot en klein.

Dit zijn de broertjes Derrick en Patrick, en met die twee is het altijd dolle pret.
In de volgende filmpjes kan je zien wat ze allemaal kunnen, en vooral hoeveel plezier ze hebben.

Naar Top of the World is toch wel een half uurtje stappen, maar toch gingen deze kleine jongens mee met mij.

Matchati, Kato en Evarist, zij zorgen ervoor dat ik mij hier thuisvoel.

Handcraft - leren weven

Vandaag mocht ik kennis maken met een lokale ambacht, leren weven met materialen uit de natuur.
Voor het weven gebruiken ze als basis papyrus of sterke grassen, naargelang waar ze wonen en wat ze kunnen vinden, en dan weven ze daarrond met reepjes die afkomstig zijn van grote bladeren, beetje te vergelijken met palmbladeren.
Deze bladeren laten ze een drietal dagen drogen in de zon en dan trekken ze die in reepjes.
Maar dan heb je natuurlijk maar één kleur, denk je. Neen hoor, ze zijn hier ongelooflijk inventief. Ze hebben een heel assortiment aan kleuren, en allemaal afkomstig uit de natuur.
Voor een groene kleur gebruiken ze een plant die gelijkt op onze spinazie.  Voegen ze hieraan as toe, dan krijg je paars.
Voor het kleur geel, gebruiken ze een wortel die gelijkt op de geelwortel. Voeg je hieraan as toe, dan krijg je donker oranje, bijna bruin.
Wil je licht oranje, dan gebruiken ze de schors van een lokale boom.
Rood, dat hebben ze ook, daarvoor gebruiken ze de bladeren van een mooie bloemenstruik.
Telkens wordt dit mengsel opgewarmd, en worden de gedroogde reepjes hierin ondergedompeld.
Dan nog enkele uurtjes drogen in de zon, en we kunnen beginnen weven.

Rosalia dompelt de gedroogde stroken in de warme gekleurde brei.

Matchati stampt de schors fijn.

Lydia schilt de geelwortel.

Matchati, Rosalia, Merec en Jennifer tonen jullie hier trots het resultaat.

Matchati heeft hier twee mooie gekleurde mandjes vast.

En dit is het begin van mijn eerste ugandees handwerkje...

Green Hill Hospital

In Afrika gaat alles trager, zeggen we, maar deze keer ben ik blij verrast.  Het Hospitaaltje is gestart. Er is nog niet veel materiaal ter beschikking, maar er is personeel en de wil is er.
Het is simpel, maar efficiënt.
Patiënten komen eerst bij de doktor, Isaac. Hij noteert in een groot logboek de persoonlijke gegevens van de patiënt, alsook zijn diagnose. Daar er geen computer is, moet het persoonlijk dossier van de patiënt op een andere manier bijgehouden worden. Daarvoor heeft de patiënt een klein schriftje dat hij/zij zelf moet bijhouden.

Als er een test moet uitgevoerd worden zoals Aids, of zwangerschap, dan gebeurt dat in het lab door Thaddeus, hij is verpleger.

En als ze medicijnen nodig hebben, dan krijgen ze deze hier ook mee. Er worden geen volle dozen meegegeven, daar de kans bestaat dat de patiënt een overdosis neemt. Er wordt enkele het hoognodige gegeven.

 

Moet de patiënt hiervoor betalen. Een volwassene betaald 2000 UGSH, een kind betaald 1000 UGSH.  Dit is voor ons niet veel, want 3000 UGSH = 1 euro, maar voor deze mensen is het wel veel, als je weet dat de mensen hier soms moeten leven van 1 euro per dag, of 30 euro per maand.

 Nu wordt hier eerste zorg gegeven. Als de mensen meer verzorging of moeten verblijven, dan worden ze doorgestuurd naar een kliniek in Kisoro.  

Ook de voorraad medicijnen en nodige materialen is nog minimaal. De voorraad moet nog aan- en bijgevuld worden. Er is nog werk aan de winkel, maar het belangrijkste is, The Green Hill Hospital is functioneel en de patiënten komen.

Wat ik hier vandaag mocht doen, was assisteren bij de doktor. Kan je dat geloven! Ik voelde mij een beetje ambetant naar de patiënten toe, maar ze vonden het ok.  Doktor Isaac vertaalde hoe en wat. Hij is jong en heeft nog niet veel ervaring, maar hij weet veel. Daarvan was ik van onder de indruk. Hij weet zelfs wat "lactose-intolerantie" is. Joepie, eindelijk iemand hier in Uganda die verstaat waarom ik geen koemelk drink.

Een blij weerzien met vrienden

Ik ben aangekomen in Nkuringo. Je gaat het niet geloven.  De kinderen en de mensen komen mij groeten, en wat vragen ze; “where is Sergie Kakuru, where is Roos Mbabazi, where is Banura?”. Ongelooflijk! Het is leuk al deze mensen terug te zien.

De kinderen worden groot, maar toch herken ik er een aantal. De kinderen die al jaren kennen van sinds de jeugdgroep; Pamela, Derick, Cleus, Desire, Patrick, Presious, ...  

Op een bepaald moment komt een vrouw naar mij toegevlogen, ze pakt mij vast, 'oh Sophia, I am so happy to see you'!

Wat een mooie dag!

Eerst op familiebezoek

Sommigen van jullie weten dat Serge zijn ugandese naam Kakuru is. Kakuru wil zeggen, de oudste, de eerstgeborene van een tweeling. Dat wil dus zeggen dat er ook een laatstgeborene is, dat is Kato. Inderdaad, in 2013 leerden wij Patrick kennen. En tijdens die reis kreeg Serge de nickname Kakuru, en kreeg Patrick de nickname Kato. Dus, hieruit kunnen jullie dus afleiden dat wij familie in Uganda hebben, onze Kato (Patrick).  Deze keer, daar ik tijd heb, nodigde Kato mij bij zijn familie uit. Dit is mijn eerste bezoek sinds mijn aankomst in Kigali. We gaan op bezoek bij Kato zijn ouders en familie in Rwanda (in het Noorden), heel dicht tegen de grens met zowel Uganda als Tanzania.
Dit was voor mij eigenlijk ook een grote verrassing, want ik had niet gedacht dat ik daar ook zou blijven eten en slapen. En ja hoor, ik ben daar ontvangen als een eregast. Zij hebben mij hun beste kamer gegeven, zij hebben superlekker locale gerechten voor mij gemaakt. En zij hebben vragen, vragen, en vragen gesteld. Dit waren enkele ongelooflijke dagen, en nachten. Dit was al onmiddellijk, om mijn reis te beginnen, een heel mooie ervaring. En dit is wat ik ook wenste, dichter bij de mensen komen. En ik kan jullie verzekeren, dit was zo'n ervaring. En vooral samen zitten. Zoals Kato zijn zus Valeria zei, "let us talk". En dan werd er verteld.

Dit is samen met zus Valeria en de papa.

Dit is Kato die eten uitschept voor zijn mama.

Kato met zijn ouders, twee oudere broers en oudere zus.

 Papa van Kato op wandel.

Bagage-stress

Ja, het is zover, ingepakt en vertrokken.
Of ik een beetje bagage mee had, daar mag je zeker van zijn, het maximum.
2 grote tassen van elk 23 kilo! En dan nog 10 kilo handbagage.
Gelukkig had ik behulpzame sterke mannen mee zodat ik goed en wel kon vertrekken.
Dankjewel Walter en Thierry voor de support!
En ook Mbabazi natuurlijk!

Eens aangekomen in Kigali moest ik wel mijn plan trekken, dat wil zeggen LANG wachten alvorens de bagage toekwam. Toen had ik wel zenuwen. Wat als ... maar dan na een half uurtje bagage numero 1 en dan nog eens 5 minuten later, bagage numero 2! Joepie! En nu, spurten naar buiten want daar staat onze Kato te wachten. En ja, daar stond hij!

Als ik buiten ben, het eerste dat ik dan doe, is de lucht diep opsnuiven. Ooooh, zalig, ... ik voel mij een stukje thuiskomen ...