zondag 13 augustus 2017

My Landlord Gervase Tumwebaze



Gervase is my landlord, he is the owner of Albertine, my home for the last 7 weeks. He is also the chairman of this subcounty, Low Governement Representative.  He is a good housefather and a man with a very interesting carreer.


Gervase grow up in Nkuringo, in a big family.  When he was young, his father couldn’t pay the schoolfees of all the children, so Gervase stopped school after Secundary 3.

He helped his father farming, what he was already doing for many years.  But he wanted more than being a farmer.  So, in 1992 he left, and went to Congo, where he stayed for about 5 years, and earned his living by money-exchange.  Before and after the Genocide, there were a lot of refugees coming in to DRC and they needed local money.

In 1997, his older brother Silva, introduced Gervase to Ph. Craig Stanford, who made a study about the ‘The Behavioral Ecology of Chimpanzees and Gorillas’.  Silva and Gervase were from an influential local family that owned a large piece of land bordering the forest. Gervase had the work ethic that any field researcher dreams about finding in a assistant, so in time  Gervase became the most skilled and knowledgeable of all the local field assistants.

The project needed a camp, and Ph. Craig Stanford bought a plot of land from Gervase his family, bordered by one side by the Kashasha river.  This place allowed them to live as close to the forest as possible.  For construction they used only local traditional materials.  So that once the project is terminated, the camp would quickly return to a natural state.  Also, Ph.Stanford signed an agreement to donate the land to UWA after completing the project, to be returned to forest.

On the 28th of February, at dawn, a Rwandan rebel militia attacked Buhoma.  At that time Buhoma was already a ecotourism center. There were 13 foreinger kidnapped, eight of whom ultimately died, 17 others escaped.  One of the hostages was Mitch Keiver, a member of Ph.Stanfords team. After 24 hours negotiating, they released Mitch.  Ph.Stanford decided that it was an unreasonable risk to return to Kashasha-Camp, and they moved to Ruhija.  The fragile balance between tourist revenu and gorilla conservation had been badly damaged.

The move to Ruhija created a dilemma for Gervase: either stay with his family farm and lose employment income, or move with the project and be separated from his wife and children.  Ph.Standford and Gervase worked out a plan in which he saved up his off time from work and took off several days at the end of each month.  Gervase wanted to be around his children for their education.  All 7 of them are now going to good schools.  

Ph. Craig Standford wrote a book about the “Apes of the Impenetrable Forest”, 
and this paragraph I really like :  

“The following morning, I saw a line of small children, most no bigger than my five-year-old son, walking steadidly down the mountain, each balancing a 15-foot tree trunk on his or her head.  Behind them came a second caravan, made up of the children’s mothers, also carrying the poles.  I complained to Gervase that I wasn’t comfortable employing women and children to do the manuel labor I had expected of my field assistants and myself.  In return I got a polite verbal lecture from Gervase on how African gender roles operate, and why it would have been inappropriate for my men to do work that their wives and children could do as well.”

After working for Ph.Standford, Gervase became the Chairman of NCCDF (Nkuringo Comunity Conservation Development Foundation), for 4 years.  After that he became Chairman of this Subcounty.  That means he is now the head of security, he has to control the schools, and there are 17 villages/ 17 chairmen who have to report to him.  He has to solve many problems, many issues, many …, he is a very busy man.

I asked him if he has a personal message for the people at home :
“According to the capacity I have, I want to invite people, to come and chaire our knowledge, and so help each other.”

vrijdag 11 augustus 2017

Onze boompjes

Er wordt veel gekapt, in en rondom Nkuringo, spijtig genoeg.  Maar de mensen hebben hout nodig om te koken, en ze hebben geen gas of andere middelen.
In de school van Ntungamo proberen ze dan ook de kinderen aan te leren dat er weer bomen moeten bij gepland worden.
Als er bezoekers komen, zoals wij, die samen met de kinderen iets gedaan hebben, dan wordt er samen een boompje gepland.  Er wordt een mooi naamkaartje bij gezet, en een leerling krijgt de opdracht om voor het boompje te zorgen.

GODFREY
 PROSSY
AGNES

woensdag 9 augustus 2017

Op bezoek bij Topista



Rond de middag zegt Kato, ‘we have to go, if you want to go to School’.  ‘But there is no school today.’ We hebben dus heel de dag tijd.  ‘Oh’, zegt Kato’, ‘then lets go and visit Annamarya’.  ‘Okay!’.

We wandelen naar beneden, richting Kashasha-river.  Dezelfde wandeling die we in februari gedaan hebben samen met Chris en Collin.  Nu hoeven we niet helemaal naar beneden.  Maar als we aan het huisje van Annamarya komen, niemand thuis.  We gaan langs bij Topista, niemand thuis.  Kato vraagt wat rond of iemand weet waar ze zijn, maar niemand weet het.  Zodoende vertrekken we weer, terug omhoog.   
Tijdens onze klim, begint het goed te regenen, zelfs te onweren.  Kato die wilde doorgaan, maar ik niet, ik ben blij dat we geschuild hebben, want het heeft zelfs gehageld.  Even later, in de stromende regen, zien we Topista op ons afkomen. De kinderen die we tegenkwamen, gingen blijkbaar iedereen vertellen dat er Bazungu aan haar deur geweest waren. ‘Bazungu?’ ‘Yes, a white one and a black one.’ Ze vermoedde al dat wij het waren, en ze was dan ook heel blij om ons nog te vinden.

Als het onweer gepasseerd is, gaan we terug naar beneden.  Het wandelpad is veranderd in een stromend riviertje.  We wandelen, glijden naar beneden, ik in mijn sandalen, Kato op z’n slippers, dit is een waar modder-voetbad.

Als we in Topista haar huisje komen, zijn we goed nat.  Ik krijg een droge doek om mij warm te houden.  Gelukkig heb ik nog een droog T-shirt in m’n rugzak zitten. 

Annamarya is ondertussen ook thuis gekomen.  Ze waren helemaal beneden, samen met andere mensen, bij de bufferzone, om de baboons weg te jagen, die hun oogst komen op eten.





Topista en Annamarya maken ‘porrage’ voor ons, om ons op te warmen en aan te sterken.  Ze vermaalt / plet eerst de soghum met een steen (door te wrijven, lijkt mij niet simpel), en daarna wordt er water toegevoegd en gekookt.  Dit is een stevig papje.  Ook krijgen we super lekkere kleine banaantjes.  We zijn zeker weer aangesterkt. 



Als we vertrekken, krijgen we nog matoke-bananen mee, en verse eitjes.  Dit zijn twee lieve en dankbare vrouwen.  Dank jullie wel!  Ongelooflijk hoeveel bananen ik hier eet, en ik blijf ze lekker vinden, alle soorten.


 

maandag 7 augustus 2017

Schoolmateriaal voor The School of Mercy

Voor ik vertrok, kreeg ik van mijn collega's in Hotel Duke's Palace geld om daarmee materiaal voor de The School of Mercy te kopen.  Lerares Charity en haar leerlingen hebben nu een ruime voorraad schriften en schrijfgerief.

Dank jullie wel, collega's van Hotel Duke's Palace !


zaterdag 5 augustus 2017

It is not really a secret



Als ik naar het Volcano-House wandel, stapt  de oude chairman die aan de kikkerpoel woont, met mij mee.  ‘I want to tell you something, it is not really a secret, but people here don’t understand’.  Ik voel mij vereerd.  Hij verteld mij waarom hij en zijn vrouw niet meer samen leven.  ‘We zijn niet echt gescheiden, we wonen gewoon apart omdat, als we zouden blijven samen wonen, we teveel ruzie zouden maken’.   
Hij verteld dat hij 20 jaar met muzungu’s heeft samen gewerkt, en dat heeft hem veranderd.  Hij denkt en handelt nu anders dan de dorpsmensen hier, en daardoor voelt hij zich in het dorp waar zijn vrouw woont niet meer thuis.  Ze zien elkaar, ze bespreken samen familiekwesties, ze slapen zelfs af en toe samen.  Ik vind het wel grappig dat een man van 65 jaar dit aan mij verteld.  Maar ik kan hem wel begrijpen.  En het verrast mij eigenlijk wel een beetje, dat iemand van hier toch kan denken en handelen als wij Westerlingen. 



woensdag 2 augustus 2017

Women-Power

Na een studenten-weekje, volgt een vrouwenweekje.
Eerlijk?
Natuurlijk heb ik meer deugd van dit vrouwenweekje, vandaar mijn titel 'WomenPower'.


Dit zijn Sandra en Blossom.  Sandra is de boekhoudster van Chris (Singing Gorilla), en Blossom komt hier 6 weken werken als vrijwilliger (Paramedic) in het Health Center.

Hier genieten we samen van een lunch in de Lodge The Clouds, maar ik kan je verzekeren, de rest van de week was het lokale kost, 'Katogo'!

De mensen hier in community zijn altijd blij om nieuwe gezichten te zien.  Ze heten 'Blossom' van harte welkom.  Als we samen door het Trade Center (de hoofdstraat bij wijze van spreken) wandelen, zie ik één van de studenten van de School van Mercy.  Ik zeg haar 'hello', en blijkbaar komt ze net van het moederhuis.  De oma (mukaka) komt fier met haar kleinzoon naar ons toe.  En Blossom, die duidelijk van kinderen houdt, heeft even later de 2-dagen-oude-baby al in haar armen.


Blossom zal hier 6 weken blijven, en dit zullen zeker 6 intense weken worden voor haar.
Maar net zoals voor mij, zal dit ook voor haar een mooie 'levenservaring' zijn.
Dit is wat een mens z'n leven rijker maakt!