Het trouwfeest van Devotha en Innocent

Om 6u 's morgens komt Kato mij ophalen.  We hebben een lange rit voor de boeg.  Het weer ziet er alleszins al goed uit. Dat is een mooi begin van de dag.

Juist voor de middag komen we aan in Kigali.  Kato is goed in het inschatten van de afstand en de nodige tijd.   Vandaag moeten we blijkbaar op veel verschillende locaties zijn.  Zo worden een trouw hier gepland.  Eerst gaan we naar een lokaal restaurantje om te eten.  De familie komt daar ook.  Iedereen is al opgekleed, maar wij nog niet.  Nochtans vinden ze er mij allemaal goed uitzien.  Haha

De lunch?  In buffetvorm : matoke, kasave, rijst, pasta, dodo, bonen in saus, en stoofpot van geitenvlees.  En de geit? Is een oud beestje, want is verschrikkelijk taai.

Dan op naar de volgende locatie, de kerk. Alhoewel dit er niet uitziet als een kerk, meer als een parochiaal centrum.  Het is dan ook een baptistische kerk (Born Again).   

Blijkbaar was er afgesproken om 13u.  Wij en alle genodigden komen toe om 14u. En wat blijkt, de kerk zit nog vol, want de zondagsviering is nog bezig.  Rond 14u45 is het eindelijk de beurt aan Devotha en Innocent.  

Deze viering is met veel ceremonie en heel veel gepraat van de pastor.  Nadien hoor ik van Kato dat heel veel familieleden klaagden over de manier waarop deze pastor deze viering leidde. Ze waren niet tevreden.  Dit duurt gelukkig niet zo heel lang, nog geen uur.   

Daarna rijdt de hele stoet (de meeste familieleden zitten in twee busjes), naar een mooie tuin voor foto’s. De beroepsfotograaf, die jaloers is van mijn lens, gaat er af en toe vandoor met mijn camera, zogenaamd om foto’s te nemen van ons.

En dan, op naar de volgende halte, de feestzaal waar de receptie zal gehouden worden.  Een grote zaal, een podium vooraan voor de gehuwden en hun getuigen, met veel lichtjes en luide muziek.  Iedereen krijgt een plaats in de zaal, afhankelijk van bij wie je hoort.  Dan komen bruid en bruidegom binnen, en nemen plaats.  Dit met hun Rwandeese traditionele muziek en dans. Heel mooi!  Daarna, met héél veel gepraat, worden de geschenken gegeven. Dit duurt uren! 

En daarna ... is de party gedaan.   

Het is ondertussen 22u. Het enige dat er te eten was, was de taart, daar kreeg iedereen een klein stukje van.  En om te drinken, water en frisdrank.  Dat is hier dus het huwelijksfeest.

Maar er volgt toch nog iets. Nu gaat de familie weer naar een ander adresje, een ander restaurant met lokaal buffet, om te eten, en hier zal blijkbaar ook bier gedronken worden.  

Hier hebben Kato en ik afgehaakt, want de dag was voor ons lang en goed genoeg geweest.

Oud zijn in Uganda

Ceciria, ergens in de tachtig, woont alleen in haar huisje, ergens bijna bovenop een heuvel.
Mooi ligging, dat is het wel, maar ver weg van water.
Ceciria loopt krom, laten we maar zeggen, van het vele werken.
Toch zorgt ze ook nog voor haar zieke buurvrouw.

Toen wij langs kwamen met de watertank en foto's wilden nemen, vroeg ze ons, of zij geen foto kon krijgen.  Wij beloven haar via Evarist een foto te bezorgen.  Chris toont haar zijn smartphone, met een goeie foto van haar, en dan antwoord ze, 'oh, maar deze is goed, ik zal deze aan mijn muur hangen!'.

Dit is echt, zoals wij zeggen, een kranig oud vrouwtje.
Als ik enkele foto's van haar huisje wil nemen, zegt ze mij om binnen te gaan.
Maar ik moet eerlijk zeggen, dit vind ik toch wat vreemd om ze gaan curieuzeneuzen.
En het doet dan ook vreemd aan om te zien dat dit oud vrouwtje zelfs geen bed heeft!
Ze slaapt op stro!

Een watertank voor de Rumba-gemeenschap

Vandaag installatie van de derde watertank die wij sponsoren.   

Bij de community Rumba, nabij de weg naar Kisoro.  Zodoende wordt dit voor ons een gemakkelijke installatie.

Er zijn daar twee jongens (een jaar of 12) die heel goed kunnen dansen.  In onze westerse wereld zouden deze jongens een mooie toekomst in de showbizz hebben, maar hier … ze gaan zelfs niet naar school.

In de late namiddag komen Kato en ik terug langs de Rumba-gemeenschap, en er komen een aantal kinderen afgelopen, iets roepend in hun taal dat ik niet begrijp.  Blijkbaar ben ik hier nu beroemd, want ze roepen " het is zij, het is zij, zij die ons de watertank gegeven heeft".  Dat geeft een goed gevoel!  Ik denk dat we goed bezig zijn als we de mensen zo blij kunnen maken.

Op zoek naar een bron van water

Vandaag gaan we naar beneden, naar Kashasha-river.  De bedoeling is een plaats te vinden vanwaar er water naar boven gepompt kan worden.  Chris Read (Singing Gorilla) wil met een redelijk simpel systeem, zonder elektriciteit of zonder generator, water naar boven krijgen.  Met hydraulische pompen.  Wat hij wel nodig heeft is een niveauverschil om druk te creëren.  Ik hoop dat dit lukt.  De bedoeling van vandaag is, de hoogte, de helling en de afstand te meten. Exploring.

De helling is redelijk stijl.  We komen langs kleine huisjes, ik zou zeggen arme huisjes, mensen die leven van de opbrengst van het stukje land er rond.  En ik kom vrouwen van onze school tegen.  Dat is leuk. En zij vinden het ongelooflijk dat ik bij hen langs kom.  Als we terug omhoog gaan, Kato en ik, een heel eind voor op de anderen, krijgen we zelfs een drankje (softdrink van gierst) aangeboden.  Dat was op de goeie moment, want ons water was al op.  En we weten dat het water  van het bronnetje beneden komt dat we bezocht hebben. Proper, helder water.

De omgeving hier is prachtig.  Ze noemen dit de bufferzone.  Dat is tussen het woud en het platteland.  Om de apen in het woud te houden, hebben ze in deze bufferzone thee geplant.  Het is niet de bedoeling deze thee te oogsten, zodoende is ze eigenlijk overwoekerd.  Je zou bijna kunnen zeggen, ‘een thee-oerwoud’.  Om erdoor te geraken volgen we de smalle paadjes die de lokale mensen hier gebruiken om water te halen bij de bron.