Als we aan Afrika denken, dan denken we automatisch aan warm weer. Wel, dat is niet zo. In Nkuringo kan het koud en killig zijn. Daarom dacht ik om aan onze kinderen een lekkere warme hoody te geven ( dat is een sweater met een kap).
Stefanie en Serge, An en Roos, bezorgden mij in een mum van tijd een lading hoody's die ik bijna niet kon dragen. Maar waar een wil is, is een weg. De kinderen hebben hun hoody's gekregen.
Een jaar heeft het geduurd sinds mijn vorige reis. Dat is lang voor mij. Sommigen begonnen zich zorgen te maken, zelfs de 12 jarige Helena.
"We thought you were lost", dat krijg ik vaak te horen.
In een weekje tijd probeer ik 'tijd' te nemen voor vele ontmoetingen, maar daar knelt het schoentje. Iedereen vraagt mij om langer te blijven. Waarom zo een kort bezoek? Zij hebben tijd voor mij.
"Why are you rushing?"
Goeie vraag hé.
Afrika ontmoet Europa,
bij ons is het altijd van 'moeten',
hier in Uganda moet je niets.
Wij maken afspraken,
zij ontmoeten elkaar ...
Aan alle sponsors van een Hart voor Uganda,
Graag wil ik jullie een GELUKKIG en GEZOND 2023 toewensen!
Met dit schrijven wil ik jullie op de hoogte brengen van mijn laatste Uganda-reis (oktober-november 2022), de scholen en onze gesponsorde kinderen.
Omdat ik reisde in het regen-seizoen, ben ik maar héél kort in Nkuringo geweest. De felle regenbuien kunnen de weg daar in een paar uur onberijdbaar maken, vandaar dat we beslisten voor een flits-bezoek. Ik heb alle kinderen die in de Bright Future School zitten, gezien en gesproken, en ze stellen het allemaal goed. Natuurlijk waren ze wel een beetje ontgoocheld dat ik geen reis-gezelschap (Sara, Leen en Roos) mee had en daardoor ook geen geschenkjes of spelletjes. Zo beseffen ze dat ik ook wel eens met ‘lege handen’ op bezoek kan komen. Van het privélége dat ze na de school-uren bij mij op bezoek mogen komen, voor een hapje en een drankje, hebben ze zowiezo genoten. Ik heb weer een paar leuke foto’s, een paar leuke herinneringen.
Hierop aansluitend, heb ik wat minder leuk nieuws. Het is gedaan met logeren in de Volcano House. Gedurende al mijn Uganda-reizen, de voorbije 5 jaar, kon ik daar altijd terecht, werd ik daar altijd door de Staff (onder andere Moses en Saul) met open armen ontvangen, mocht ik genieten van een huis met alle nodige comfort in een prachtige omgeving met een prachtig uitzicht. Dit huis, het Volcano House, was gebouwd met geld van Chris, maar … op de grond van iemand anders, op de grond van Evarist. Er was een huurovereenkomst gemaakt voor de grond tussen hen beiden. Dit contract moest na 5 jaar vernieuwd worden, en Evarist speelt hier nu een vuil spelletje, hij vraagt Chris 1000 dollar per maand huur. Dit kan en wil Chris niet betalen. Hij heeft met zijn Singing Gorilla Project een healt-center en een kraamkliniek opgebouwd in Nkuringo, ten voordele van de gemeenschap, en hij wil het geld van Singing Gorilla Project niet gebruiken om aan één persoon duizenden dollars per jaar te betalen aan huur.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik verbaasd ben, dat Chris dit niet voorzien heeft, dat hij dit niet had kunnen voorkomen. En aan de andere kant is er natuurlijk de ontgoocheling om daar niet meer terecht te kunnen. Maar ook de ontgoocheling in de mens, dat één persoon, in dit geval Evarist, dit kan doen. Want de bezoeken van Chris en ik en onze mede-reizigers in Nkuringo, brachten altijd veel goeds voor de mensen. Dit is dus gedaan. Chris is nog meer ontgoocheld dan ik natuurlijk en heeft nog geen plannen voor 2023. Ikzelf ook niet onmiddellijk. Waarschijnlijk zal ik pas eind oktober ’23 weer naar Uganda reizen, met dan de grote vraag, waar kan ik terecht Nkuringo? Ik blijf positief, en ben zeker dat er mij wel weer iets op het pad zal komen.
Het wegvallen van het Volcano-House heeft vooral een invloed op mijn reizen met anderen. Het was mijn bedoeling, en mijn wens, om de reis die ik maakte met Roos en Leen en Sara te herhalen, met andere geïnteresseerden. Voorlopig staat dit dus ‘on hold’, maar ik blijf er voor gaan. Dus, diegenen die graag ooit mee willen, het zal anders zijn dan voorheen, maar het zal gebeuren en dat onverwachte is dan weer o zo typisch Afrikaans.
Nu moeten we het hebben over het schoolgeld. Ik zal maar beginnen met de te vermelden dat alles daar in Uganda ook duurder is. En in dit geval mogen we zeker stellen dat er nu nog minder kinderen een kans op een goede schoolopleiding zullen hebben door de verhoging van de schoolfees.
Misschien is het wel een beetje logisch dat we al jaren 150 euro per jaar betalen en dat dit op een bepaald moment niet meer zou volstaan. Dit is het moment. Voor de lagere school kinderen (extern) bedraagt het schoolgeld nu 200 euro. Voor de meisjes die nu in P6 (Olivia) en P7 (Mereyani) intern blijven, bedraagt de prijs 300 euro. Hiermee wil ik jullie niet verplichten om deze bedragen over te schrijven. Ik weet dat voor ieder van ons de leefsituatie hier ook duurder geworden is. Onze vzw zal bijdragen daar waar nodig is.
We hebben dan nog 2 meisjes in Secondair bij Father Fabius in de Père Acte School, daar betalen we 250 euro.
En dan hebben we nog Priscilla, die in haar 2 jaar opleiding ‘Fashion & Design’ zit. En haar opleiding kost dit komend jaar 500 euro.
Ik ontbreek hier nog ééntje, en dat is Lovence. Dat is het meisje waarmee ik ooit begonnen ben. Zij heeft gedaan met haar lagere school in Nkuringo. Dit was op zich een lange weg. Nu wachten we op haar eindresultaten (hopelijk de komende week), en aan de hand daarvan, mag ik dan solliciteren in mogelijke scholen voor haar. Dus, ik weet nog helemaal niet wat mij hier te wachten staat met Lovence. Dit zal weer een moeilijke weg worden, vol hindernissen, maar ik heb haar beloofd om haar te blijven de kans te geven om te studeren, dus dan doe ik dat.
In bijlage stuur ik jullie ter info de rekeningen mee die ik krijg van de scholen, dit om jullie een idee te geven hoe zij te werk gaan en waar jullie allemaal voor betalen. En, dit vind ik altijd grappig, jullie betalen zelfs voor het ‘wc-papier’ voor de kinderen. Dit is in Uganda duidelijk een luxe artikel. Een leuk alternatief voor wc-papier is, ik spreek hier uit eigen ervaring, de zachte blaadjes van de Vlinder-struik.
Dus, om mijn lang verhaal af te sluiten, ik hoop dat ook jullie blijven door gaan met het sponsoren van de kinderen, want JA, HET MAAKT WEL DEGELIJK EEN VERSCHIL.
Hadden jullie graag een fiscaal attest ontvangen,
gelieve dan het bedrag te storten op de rekening van vzw Kontinenten :
BE66 7380 3734 7143
met in de mededeling vermelding van ons project,
'een hart voor Uganda' en uw 'rijksregisternummer' en uw 'naam en voornaam'.
Nogmaals, van HARTE DANK jullie wel,
om deze jonge mensen, al deze lieve kinderen een kans te geven,
en ook om te geloven in ‘Een Hart voor Uganda’,
warme dankbare groeten,
Sophie
alsook Priscilla, Scovia, Judith K., Lovence, Mereyani, Olivia, Judith Tukahirwa, Helena, Judith Akampurira, Titus, Darius en Prisca
In het Noord-Oosten van Uganda bevindt zich een totaal ander gebied en een totaal andere cultuur dan de andere gebieden in Uganda. 'Onbekend en onbemind' zou ik zeggen. Hier hebben ze droog seizoen van Augustus tot Maart, dus daar zat ik nu middenin. Het is héél indrukwekkend, ik zou zeggen droog, maar mooi droog. Ik heb natuurlijk als tijdelijk bezoeker gemakkelijk zeggen hé. En ik kan je nadien al hoestend bevestigen, dat ik stof gegeten heb.
De reden van mijn bezoek is, een bezoek brengen aan de Karamoja (zij spreken dit uit als karamodja). Deze groep van clans zijn afkomstig uit Ethiopië sinds de jaren 1600. Een deel van deze groep trok naar Kenya waar ze bekend staan onder de naam Masaï, en andere clans trokken naar Uganda en kregen de naam 'Karamojong'. Karamoja kan je vertalen als 'de oude mensen die niet verder wilden wandelen'.
Onze gids, Joseph, is eigenlijk een geboren Karamojong, maar na het overlijden van beide ouders hebben ze (de overheid) hem in een weeshuis geplaatst, waardoor hij dus naar school gegaan is en verder opgevoed in de 'normale' ugandese cultuur. Over dit woordje 'normaal' ga ik niet uitbreiden, want daar valt natuurlijk héél veel over te zeggen. Maar, hiermee wil ik zeggen, dat Joseph dus de ideale persoon was om in zijn oorspronkelijke herontdekte cultuur te gidsen. Ik moest maar een vraag stellen, hij kon er op antwoorden. Ik moest maar een gedachte formuleren, hij kon ze verklaren.
Ook voor Kato was dit een nieuwe cultuur. Van de taal die ze hier spreken verstaat hij niets.
De kinderen hadden een ongelooflijk enthousiasme en spontaniteit. Ze zijn hier duidelijk nog geen blanke of toeristen gewoon. En wat is super grappig vond; als ik in het zuiden van Uganda op wandel ben, heb ik altijd een hele sliert kinderen achter mij. Hier niet, hier liepen ze allemaal achter Kato aan. En het grappigste van alles is, de jongens lopen hier tot hun 10 jaar in hun blote poep rond. Ook veel volwassen mannen vertikken het om een broek te dragen.
De afstand om dit gebied te bereiken, is groot, maar ik wil hier zeker met anderen nog naar toe. Dit is een cultuur die gaat verdwijnen. Door de klimaatverandering, maar ook door de landbouw. Deze vroegere herders hebben geen ruimte meer voor hun vee, en wat ze dan nog hebben van ruimte verdroogd.
Ja, ik heb al veel gedaan en gereisd in Uganda, maar neen, dit is de eerste keer, en kan ik alleen maar zeggen, ZALIG !!!
Je rijdt tussen de dieren door, een volledig andere gewaarwording dan als je in de auto/jeep/landcruiser zit. Om te beginnen, geen lawaai van de motor. Je hoort de zebra's draven. De geuren neem je natuurlijk ook veel beter op. Je komt in veel closer contact met de natuur zo.
De lodge waar wij logeerden, Hyena Hill Lodge, voorziet in goeie mountain-bikes. En er rijdt zelfs iemand van de logde mee (Steven) ingeval er iets hapert aan de fiets onderweg. Er rijdt ook een ranger mee, die zijn geweer in de aanslag houdt als er een eenzame buffel staat te loeren wie er zijn domein betreedt. Toen we bij een groep giraffen kwamen, mochten we zelfs een stukje te voet dichterbij gaan.
Echt INDRUKWEKKEND!
Vorige week had ik een gesprek met Sven waarin we het hadden over blinde en dove kinderen in Uganda. Sven stuurde mij naar aanleiding daarvan, deze link door:
Neem even je tijd om hier naar te kijken: https://www.youtube.com/watch?v=zt4ujt9GdM8
Ja, ook ik ben hier van aangedaan. En neen, ik had nog niet gehoord van deze 'Mercy Killing'. Maar het opent wel mijn ogen, want eigenlijk had ik dit al kunnen weten. Op mijn reis ben ik al zwakke en mismaakte kinderen tegenkomen. Kinderen van ouders die ik ken. Op een bepaald moment zijn deze kinderen verdwenen. Ik heb mezelf daar nooit veel vragen bij gesteld. Kato wimpelt mijn vraag, 'waar is dat kind naar toe', altijd af met 'waarschijnlijk naar de grootouders'. Maar nu wordt mij dit wel duidelijker.
Bij mijn volgend bezoek ga ik dit onderwerp 'Mercy killing' toch wel eens ter sprake brengen, in het juiste gezelschap.
Ik stuurde de link door naar Roos en dit is haar antwoord:
Ja Mahoro, beklijvend maar niet nieuw voor mij.
In India ontmoette ik een mama die haar misvormde baby met een kussen verstikte en een andere mama die haarzelf en haar baby in brand stak bij het koken… de buren konden de mama met brandwonden redden, voor de baby met handicap was het te laat… ‘killing as an act of mercy! Het bestaat al sinds de mensheid.
We bezochten een school met blinde en dove kinderen, verstotenen, meestal nipt gered.
Zelfs in Roemenië vonden armen het verantwoord een kind uit zijn handicap te verlossen.
En hier? Bestaat ook!
Ik bewonder de moed van ‘social worker Rosemary’ en anderen, zij die kiezen voor leven, voor waardig leven!
Zoals Roos zegt, kunnen we zowel hier als op reis met onze oogkleppen blijven rond lopen. Het is aan ons om te 'zien' en zeker 'verder te willen zien'. Dank je wel Sven om mij hier wakker te schudden.
Donderdag een terrasje gedaan met een klant van in de winkel, hij had mij dit op onze benefiet-avond gevraagd, of ik eens tijd wilde maken om samen iets te gaan drinken en zo tijd te hebben voor een babbel. De aanleiding was in eerste instantie mijn interesse voor Afrika, maar de trigger was blijkbaar een uitspraak die ik gedaan heb over de chinezen in Afrika. Wat ik juist gezegd heb, weet ik niet meer, maar het zal wel als een oordeel geklonken hebben, zeker in de oren van iemand die veel weet over de Chinese cultuur. Voor mij was dit weer een wijze les.
“Het probleem is niet wat je niet weet. Het probleem is dat je denkt dat je het weet."
Héél toepasselijk hé. En ja, wat weet ik over China, zo goed als niets. Nu, wat weet ik over Afrika of Uganda? Op elke reis doe ik nieuwe ervaringen op en sta ik telkens opnieuw verbaasd.
Dus … wat weet ik.
Dit gesprek met Fons heeft mij wel weer eens duidelijk gemaakt hoe snel ik een oordeel vel. Doen de Chinezen hetzelfde als wat de Westerse kolonialen gedaan hebben? Is het aan mij om hen te veroordelen? Weet ik of zij dezelfde gedachtegang hebben als mijn vader en zijn collega’s indertijd in de Kongo?
Als ik erbij stil sta, als ik er over nadenk, dan zie ik al onmiddellijk grote verschillen, en die spreken eigenlijk in het voordeel van de Chinezen.
Ik wil hier nu niet een pleidooi houden ten voordele van de één of de ander, maar ik wil gewoon zeggen dat we veel te snel tot een oordeel komen. Ik hoorde deze week op de trein een gepensioneerde vrouw tegen haar reispartner héél de tijd het ene oordeel na het andere vellen. ‘Het is zo en het was zo’. Bij mezelf dacht ik van ‘jeetje, hoe kan je zo dom zijn’, maar een dag later kreeg ik dezelfde spiegel voor mij, ‘Sophie, hoe kan je zo dom zijn’. ‘Dom’ is misschien niet het juiste woord, het gaat hem hier om gebrek aan informatie, maar het is aan onszelf om hier meer te willen weten en bij te leren, om meer achtergrondinformatie te hebben alvorens we gaan zeggen ‘het is zo’.
Niet gemakkelijk hé. Gaan we nu twijfelen aan onszelf? Een beetje wel, maar aan de andere kant is het de uitdaging om onszelf nog meer te informeren, nog meer te lezen. Informatie is overal beschikbaar, mits we de goede bronnen raadplegen natuurlijk.
Voor mij was het, is het, een wijze les. Want al denk ik dan dat ik minder oordeel dan vroeger, toch doe ik het nog. En het ergste is eigenlijk als het over een persoon gaat. Ik zie mijn vader dit altijd doen, alles en iedereen in kastjes steken en daarmee is de kous af. Ik erger mij daar altijd aan omdat je zo die mensen, en dan zeker de relatie dat je met die mensen hebt, geen kans geeft. Maar uiteindelijk betrap ik mezelf er ook op. Ik doe het misschien wat minder afgelijnd, maar ik doe het ook.
Dus hierbij weer een mooie uitdaging voor mezelf, ‘niet oordelen’.
“Be curious, not judgemental”.
“If you judge people, you have no time to love them”.
Judith en Judith
Darius 
Amanda
Titus